Tell me again how hard your life is...

‘Echt, die reorganisatie komt mij echt m’n keel uit. Er is nog steeds geen duidelijkheid. We worden continue in het onzekere gehouden. De boel wordt gesust, het komt allemaal goed. Ja, ja, en nu, ik weet niet wat me te wachten staat.’ Met een houding en stem vol emotie sta ik tegenover mijn collega. Ze kijkt me licht geamuseerd aan en vraagt of ik zin heb in een kopje koffie. ‘Zo erg is het allemaal niet hoor. Je hebt vooral kansen. Je moet alleen het veilige en vertrouwde loslaten. En dat is nu juist eng.’

Tell me again how hard your life is…

Terwijl ze naar de koffie automaat loopt, laat ik me in de dichtstbijzijnde stoel vallen. Met een zucht masseer ik mijn slapen en merk tegelijkertijd dat de adrenaline nog rijkelijk door mijn bloed stroomt.

Eigenlijk gedachteloos kijk ik de kamer rond. Mijn oog blijft hangen op een foto. Een uitgemergelde vrouw, met alleen een armoedige jurk, geeft haar kind, die letterlijk vel over been is, water uit een jerrycan. De achtergrond ziet er woest en leeg uit. Het is gewoon te erg om aan te zien. Onder de foto staat de tekst: ‘Tell me again how hard your life is’.

‘Het is wel een goede tegenhanger, die foto die daar op de kast hangt’ zeg ik tegen mijn collega, die weer binnen komt met twee bekertjes koffie. Ze volgt mijn blik en zegt: ‘Ja, ik kwam dit tegen. En zeker met de reorganisatie waar we midden in zitten, is dit iets wat je met beide benen op de grond zet.’

De laatste dagen is deze foto weinig uit mijn gedachten geweest. Ik besloot er op de Googelen. En prompt kwamen er meer van dergelijke posters. Zwaar ondervoede en uitgemergelde kinderen die in omstandigheden als gevolg van oorlog, honger en dorst leven. Wanneer ik de posters goed bekijk, schaam ik me.

Waar maak ik mij druk om…?

Wat zijn we sterk geneigd om te kijken naar wat we missen en niet naar wat we hebben. Tenminste, ik wel. We hebben zoveel meer dan de belangrijkste basisbehoeften. We leven in een land waar vrede heerst, we hebben te eten, drinken, een dak boven ons hoofd, plus nog zoveel meer.

Ik neem een slokje van mijn koffie en sluit voor een klein moment mijn ogen. ‘Lekker, zo’n bakje koffie op de vroege morgen’ zeg ik. We kijken elkaar aan, en lachen.