Mijn jeugd hield op in Rotterdam...

‘Eigenlijk was je geen maagd. Maar dat is niet erg, ik geef je toch deze ketting. Je moet hem dragen.’

Ik begrijp het niet. De jurk heeft laten zien dat ik het was. En nu zegt hij me dat ik het niet was. Ik weet niet wat dat betekent, maagd. Ik denk dat het iets is wat ik in me draag. Hij verzekert me dat hij het geheim zal bewaren, dat hij niets tegen mijn ouders zal zeggen. Het zou een reden kunnen zijn om me terug naar Guinee te sturen, maar hij zal het niet doen. Hij wil niet dat ik de schande van de familie word. Hij zal het geheim niet verklappen. Niemand anders zou me meer willen, maar hij is bereid om me als vrouw te houden. Hij zal me beschermen. Hij zal tegen mijn ouders zeggen dat alles goed is gegaan. Hij zegt dat ik in ruil daarvoor moet koken, het huishouden moet doen en hem moet ontvangen wanneer hij dat wil. En vooral niets moet zeggen over zijn activiteiten in Holland.

Waar gaat het boek: ‘Mijn jeugd hield op in Rotterdam’ over?

Dit is het waargebeurde verhaal van Diaryatou Bah. Ze wordt in 1985 geboren in Guinee. Een groot deel van haar jeugd wordt ze opgevoed door haar grootmoeder. Ze beleeft een onbezorgde en liefdevolle tijd. Maar dan overlijdt haar grootmoeder en komt ze bij haar vader, moeder en zijn drie andere vrouwen wonen.

Op een dag komt er een westers geklede en elegant uitziende man bij hun thuis. Hij komt haar vader bedanken omdat hij een jaar geleden, een familielid van hem geholpen heeft bij het maken van een pelgrimstocht naar Mekka. De man blijft een paar dagen en laat zijn oog op Diaryatou vallen. Hij wil haar als vrouw. Hij woont in Nederland, heeft een goede baan en belooft haar een gouden toekomst. Volgens haar ouders is dit een unieke kans. Europa is een paradijs, waar je nergens gebrek aan hebt. Ze trouwt met de 30 jaar oudere man en vertrekt naar Rotterdam.

Maar alles blijkt anders dan haar is voor gehouden. Haar leven veranderd werkelijk in een hel. Haar man blijkt al meerdere vrouwen te hebben. Daarnaast oefent hij een dubieus en illegaal beroep uit als maraboet (een soort medicijnman). Van haar man hoeft ze geen steun te verwachten. Hij slaat haar veel, in het huishouden staat ze er helemaal alleen voor en ze krijgt nauwelijks geld om van rond te komen.

In Nederland is het niet mogelijk om een verblijfsvergunning te krijgen. Omdat ze als illegale niet kan werken, besluit haar man, met haar naar Frankrijk te emigreren. Maar het leven wordt er niet veel beter op. Haar man is vaak weg, ze is veel alleen en erg eenzaam. Ze brengt veel uren door achter de televisie.

Op een dag is er een programma op televisie over een meisje wat min of meer hetzelfde heeft meegemaakt als zij. Door deze uitzending beseft Diaryatou dat ze uit deze misère kan komen. Ze besluit het heft in eigen hand te nemen en gaat voor het eerst vechten voor een vrij leven. Gaat het haar lukken?

Tot slot…

Een enorm relaas over een ontzettend zwaar leven. Diaryatou maakt veel mee en raakt zwaar getraumatiseerd. Ongelofelijk dat ze steeds maar door blijft vechten.

Het meest opvallende schrijft ze aan het einde van haar boek:

‘Toen ik met mijn man was, probeerde ik eenvoudigweg te overleven, alsof ik verdoofd was. De dingen uit het verleden doen tegenwoordig meer pijn dan vroeger, omdat ik ze nu pas echt voel. Ik besef zoveel!’

Vrijdag, weekendstemming...

Met mijn OV-chipkaart nog in mijn hand, loop ik de trap op naar het metrostation. De geur van vers gezette koffie, gebakken broodjes en koekjes prikkelt in mijn neus. Het perron oogt enigszins rustig. Eigenlijk geen verschil met andere dagen als je het oppervlakkig bekijkt. Maar op de één of andere manier hangt er een verwachtingsvolle, relaxte en magische sfeer in de lucht. De ‘Yes, het is weer vrijdag’ stemming. Misschien verbeeld ik het mij. Maar de vrijdag ervaar ik als één van de prettigste werkdagen.

Het weekend in (het vooruit) zicht…

Ongemerkt tellen veel mensen de dagen af naar het weekend. ‘Zo jongens, we gaan vandaag weer zagen’ is een regelmatig gehoorde opmerking op de woensdag. De week gaat weer doormidden en dat betekent, nog maar twee werkdagen, en dan is het weer weekend. Twee dagen helemaal voor jezelf. Helemaal te vullen naar eigen inzicht. Tijd voor jezelf, voor je gezin, familie en / of vrienden.

Oké, de donderdag zit er op. Het is vrijdag. Nog maar een paar uurtjes te gaan. Het maakt mensen vrolijk en relaxed. En dat is te merken aan de stemming. Tenminste, wel bij mij op het werk. De plannen voor het weekend worden besproken, er is net even wat meer tijd voor een gezellig praatje pot. En wie kent niet de typische vrijdag-tradities, als 10:00 uur ‘s ochtends in de corner voor een bakkie met een lekkere koek, nog warm van de oven, visdag, of een uurtje eerder sluiten om het weekend met elkaar in de kroeg, in te luiden?

Bij thuiskomst staat er over het algemeen een gerecht op het menu wat vooral lekker is, en niet perse gezond. De kinderen mogen wat later naar bed en we schenken onszelf nog een extra wijntje in. ‘Ach ja, het is weekend, we hebben er voor gewerkt, daar mogen we van genieten. En bovendien, ik hoef morgen niet te werken dus een afzakkertje is geen probleem.’

Soms nog bijna leuker dan het weekend zelf…

Soms is het vooruitzicht naar het weekend nog leuker dan het weekend zelf. Het weekend kan onverwachts tegenvallen. Door het weer bijvoorbeeld, dat feestje wat minder geslaagd was dan gehoopt, of zaken die zich onverwachts voordoen waardoor je plannen op je buik kunt schrijven. Hoe het ook zij, de vrijdag is voor mij een leuke werkdag. Meestal heb ik veel zin om op deze dag te werken. Afgezien dan van het feit, dat de wekker ‘s ochtends om 05:15 uur gaat.

Fijn weekend!

Een nieuwe blog, een nieuw begin...

Ik heb nu ruim een jaar kriebels en goede voornemens wat betreft het schrijversvlak. Ik zie mezelf al helemaal zitten. De tijd aan mezelf, met mijn laptopje in een café, in de tuin of gewoon op mijn slaapkamer. Druk bezig met het schrijven van artikelen, het perfectioneren van mijn (hopelijk super populaire) blog of beter zelfs, het schrijven aan een boek.

Uitproberen…

De afgelopen drie weken heb ik vakantie gehad. Lekker weggeweest. Maar ook veel thuis. Helaas had ik precies vakantie in de druilerige weken. Maar niet getreurd. Zo kon ik mooi de tijd nemen om eens te ervaren hoe het is een dag veel te kunnen schrijven.

Ik pakte mijn ‘Goede schrijf-ideeën’ boekje erbij en begon enthousiast aan de slag te gaan. De eerste dag had ik een positief gevoel. Dit was heerlijk zo. Precies zoals ik mij had voorgesteld. Zo kon ik de volgende dagen ook prima vullen.

Maar aan het einde van de tweede dag was ik al een stuk minder enthousiast. De hele dag in huis, schrijven, schrijven, schrijven. Het was toch anders dan ik had verwacht.

Hoe kan dat nou…?

Ik begon na te denken. Hoe is dit nou mogelijk? Zou ik het mezelf te rooskleurig hebben voorgesteld? Is het dan toch een ééndagsvlieg? Of is het gewoon een hobby? Leuk voor erbij. Maar niet om er mijn dagelijks werk van te maken. Vertwijfeld begon ik op het internet te zoeken naar schrijvers, om te achterhalen wat hun drijfveer is. En langzaam begon het kwartje te vallen.

Schrijven is niet stilzitten…

Schrijven is er op uit gaan. Observeren. Op zoek gaan naar de verhalen. Of jezelf uitdagen. Je grenzen verleggen en dingen doen die je eigenlijk een beetje eng vindt. Alleen op reis gaan, wildvreemde mensen aanspreken, belangrijke doelen afspreken met jezelf (en je er ook aan houden natuurlijk). Eigenlijk is schrijven een heel vrij leven. Je bepaalt grotendeels vanuit welke hoek je het leven gaat benaderen. Maar dan niet binnen vier muren. Juist niet.

Gaaf…!!!

Mijn droom is bijgesteld maar is ook uitdagender geworden. Ik kan er in principe al in het klein mee beginnen. Op een vrije dag eens proeven hoe het is om een ervaring op te zoeken die je inspireert om te schrijven. Hopelijk gaan jullie komende tijd bijzondere artikelen van mij lezen.