Het boek: Cleo

Ze stak haar handen in de tas en diepte een schepseltje met grote, driehoekige oren op. het was zwart en niet bepaald wollig, maar eerder hier en daar bezaaid met wat haartjes. Misschien had ze een speeltje in elkaar genaaid als troost voor een jongen die om zijn overleden broer rouwde.

Ik raakte gealarmeerd toen het kopje van het kleine ding bewoog. Zijn oogjes puilden uit als een stel glazen kralen. Een paar onmogelijk tere pootjes piepten tussen Lena’s vingers door.

Het deed me denken aan van die foto’s van premature baby’s van wie de miniafmetingen worden gedemonstreerd door ze op de hand van een volwassene te leggen. Een organisme dat zo hulpeloos is dat het hem moeilijk zou vallen zichzelf in leven te houden.

‘We hebben het poesje meegebracht,’ zei Lena met een standvastige glimlach.

Het poesje? Welk poesje?

‘Sams poesje!’ zei Rob, die de gang door rende en me stevig omhelsde.

Waar gaat het boek: ‘Cleo’ over…?

Het boek vertelt in het begin over een gezin met twee jonge kinderen. Helaas verhaalt het derde hoofdstuk de dood van de oudste zoon: Sam. Op negenjarige leeftijd overlijdt hij door een tragisch ongeval. Natuurlijk zijn de achtergebleven gezinsleden diep geschokt en probeert ieder op zijn eigen manier dit gruwelijk verlies te verwerken.

Op een dag staat Lena voor de deur met een poesje. Dat is waar ook. Dit poesje had Sam uitgekozen voor zijn verjaardag. Bovendien had hij het al de naam: Cleo gegeven. Maar omdat de kitten pas met acht weken weg mocht bij de moeder, zou het pas na zijn verjaardag arriveren. Nu dus.

Helen Brown, de moeder van Sam en tevens de schrijfster van het boek, vindt het zo confronterend dat ze naar woorden zoekt om het beleefd af te slaan. Maar Rob, het broertje van Sam is dolgelukkig met de komst van Cleo en sluit het schattige dier gelijk in zijn hart.

Helen schrijft in haar boek: ‘Een uitnodiging is aan een kat niet besteed. Hij duikt op waar hij nodig is’.

En dit blijkt waarheid. Cleo laat door zijn streken het gezin weer lachen, troost wanneer iemand in het gezin verdriet heeft, laat zien hoe je van het leven moet genieten en hij weerhoudt Helen zelfs van een zelfmoord.

De komst van Cleo was op het juiste moment.

Tot slot…

Het boek is meeslepend geschreven. Het verhaal is door de ogen van een moeder die het afschuwelijke verlies van een kind moet verwerken. De ene keer schiet je in de lach door de ondeugende streken van Cleo. De volgende keer zit je weer met een brok in de keel, omdat het gemis van Sam altijd opduikt.

Toen ik het boek uit had, kon ik beamen wat er op de voorkant van het boek staat: ‘Het waargebeurde verhaal van een kleine kat die groot geluk bracht’.