Eindelijk..

De stap is gezet. Sinds gisteren ben ik volwaardig lid van de plaatselijk tang soo do vereniging. Wat heeft dat eigenlijk lang geduurd zeg. Trots show ik mijn lief de heuse vechtsport uitrusting.

Je kent het wel. Je zou ooit nog graag dit willen, je zou sowieso, als de omstandigheden het toelaten, dát gaan oppakken en het zou eigenlijk helemaal de klap op de vuurpijl zijn als je zus of zo óók nog waar kan maken.

Dromen en idealen. Het zijn onze drijfveren om tot doelen en daden te komen. Te gaan voor iets waar je hart van in vuur en vlam gaat staan. Met volle overgave de sterren van de hemel zingen in een zangkoor, dat prachtige vrijwilligerswerk waar je écht iets betekent voor de maatschappij of een bepaalde sport, zoals ik.

Magisch…

Als kind trok vechtsport mij al. Waarom? Dat kan ik eigenlijk niet goed onder woorden brengen. Het was meer een gevoel. Magie. Waar veel meisjes in vervoering raken van ballet, dans of turnen, kon ik mijn ogen niet afhouden van de stoere, in witte pakken, vechtende mannen. De aanvalshouding, verdedigingstechnieken en de kreten die geuit werden tijdens de oefeningen. Wow! Dit is echt gaaf! Dit wil ik ook!

De details waarom ik vlak voor mijn 32e verjaardag pas daadwerkelijk op een sport ga die ik als kind al zo bewonderde, zal ik jullie besparen. Veel liever deel ik met jullie mijn eerste ervaringen.

Beginner…

Want daar sta je dan als beginner. Je allereerste les. Oeps, allemaal stoere mannen. Moet ik daarmee gaan trainen? De warming up begint. Ik doe dan wel trouw vier keer in de week workouts voor mijn buik, billen en benen, dit is toch wel andere koek. Opdrukken, sit-ups, rekken, nog meer rekken. Door naar een sportmaatje om traptechnieken te leren. Technieken die voor hen duidelijk niet nieuw zijn.

Maar dan gaan we het échte trapwerk doen. Er wordt een heuse boksdummy de zaal ingereden die we één voor één kennis laten maken met onze trapkrachten. Nou ja, van mij heeft íe niet veel te verduren. ´Ik moet wel wat harder trappen he?´ vraag ik aan de instructeur. ´Ja joh, echt véél harder´. Maar ik kan voor nu even niets meer geven.

Nog heel even en de eerste training zit er op. De laatste 10 minuten worden gebruikt om met elkaar te sparren. Ik krijg handbescherming aangereikt en ik kijk afwachtend naar de jongen tegenover mij. Wordt er nu iets van mij verwacht? We gaan oefenen op elkaar. De geleerde technieken worden in praktijk gebracht. Echt heel leerzaam. Uh ja, dat zal best. Op goed geluk deel ik stoten en trappen uit. Me sterk bewust van mijn overduidelijke onervarenheid. Maar ach, als beginner mag dat, toch?

Het begin is er. En ik ga er voor!